!!! UWAGA !!! W WYŻSZYCH PARTIACH KARKONOSZY WARUNKI ZIMOWE !!! UWAGA !!! W WYŻSZYCH PARTIACH KARKONOSZY WARUNKI ZIMOWE !!!

Grupa Karkonoska GOPR

Historia Grupy Karkonoskiej GOPR

I. Ratownictwo w Karkonoszach po 8 maja 1945 roku

1945 rok - polskie władze samorządowe reaktywują w Szklarskiej Porębie i Karpaczu Pogotowie Górskie podległe pod PCK, w którym pracują niemieccy ratownicy. W Karpaczu Kolumną kieruje Fromberg, któremu jako mężowi Amerykanki polskie władze pozwoliły pozostać w swoim domu.
1946 rok - 14 letni syn Fromberga - Reiner, prowadzi zwózkę samochodem polskiego żołnierza z placówki pod Śnieżką, który został nieszczęśliwie postrzelony przez kolegę przy czyszczeniu broni. Niestety, zwożony zmarł przed dowiezieniem do szpitala.

21.11.1946 rok - Zarząd Oddziału PTT w Jeleniej Górze podejmuje decyzje o przeprowadzenie balu charytatywnego z którego fundusz miały być przeznaczone na ratownictwo w górach w sezonie 1946/47.

  • Luty 1946 rok - lawina w Kotle Łomniczki porwała dwóch oficerów WOP. W akcji ratunkowej zorganizowanej przez Jerzego Ustupskiego obok polskich mieszkańców Karpacza rekrutujących się z Tatrzańskich Górali i przedwojennych działaczy turystycznych, uczestniczą niemieccy sportowcy, mieszkający w Karpaczu Górnym (d. Brickenberg): - niemiecka narciarka Rosemarii Schiller oraz Kurt Weidner.
  • Luty 1947 rok - utworzenie przez Jerzego Ustupskiego nieformalnej grupy ratownictwa, złożonej z Tatrzańskich Górali i przedwojennych działaczy turystycznych, którzy mieszkali wtedy w Karpaczu. Grupa ta nigdy nie została zarejestrowana.
  • Listopad 1948- w Jeleniej Górze Dolnośląski Oddział PTT patronuje powstaniu grupy ratownictwa górskiego. Grupa ta składała się z 12 osób, i oprócz wystawienia legitymacji w celu ułatwienie poruszanie się w strefie przygranicznej nie przejawiła żadnego działania.
  • Lato 1949 rok - z inicjatywy dr Stanisława Bialikiewicza w kursie ratownictwa górskiego na Hali Gąsienicowej przeszkolono trzech karkonoskich działaczy turystycznych: Przemysława Borkowskiego, Mieczysława Kłapę i Tadeusza Stecia.
  • Rok 1949/50 jak wynika ze sprawozdania złożonego na posiedzeniu TOPR przez T. Wójcika, w zimie tatrzańscy ratownicy pełnili sporadyczne dyżury w karkonoskich schroniskach.
  • Lato 1950 rok - kurs dla pracowników FWP w Szklarskiej Porębie, na którym uczono   podstaw ratownictwa górskiego.
  • Jesień 1951 rok - w schronisku imienia Bronisława Czecha zorganizowano kurs ratownictwa górskiego. Uczestniczyli w nim instruktorzy KO z domów wczasowych FWP na terenie Karkonoszy..
  • 4 listopad 1952 rok - na zebraniu Zarządu GOPR w Zakopanem podjęto decyzje o utworzeniu grup regionalnych ratownictwa górskiego poza Tatrami.

II. Powstanie Sudeckiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

  • W dniach od 10 do 14.12.1952 roku w schronisku Samotnia odbył się Kurs ratownictwa górskiego, po którym w dniu 14. grudnia odbyło się zebranie założycielskie Sekcji Sudeckiej Górskiego Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe SOPR i powołano zarząd, do którego weszli: Prezes -Tadeusz Steć, Kierownik - Tadeusz Mucha, Skarbnik - Stanisław Misior, sekretarz - Wiesław Marcinkowski, lekarz Sekcji - dr Roman Brodacki
  • 26.12.1952 rok - pierwsza zwózka ze stoku koło Strzechy Akademickiej w której brali udział Wiesław Marcinkowski i Stanisława Misiora.
  • 10.03.1953 - wspólna akcja poszukiwawcza GOPR i HS w rejonie pod Śnieżką zaginionego patrolu WOP zakończona odnalezieniem poszukiwanych.
  • 26.12.1954 - wspólne GOPR - HS zawody w ratownictwie na trasach w Szpindlerowym Mlynie.
  • 28.01.1955 - dwudniowa polsko - czeska akcja ratunkowa na zboczach Wielkiego Szyszaka po stronie czeskiej. Transport ciężko rannego narciarza czeskiego przez Martinovou Boude Na "Odrodzenie" i do szpitala w Cieplicach.
  • 30.01.1955 - pierwszy wypadek śmiertelny w wyniku urazu poniesionego w czasie zjazdy na nartach. Na szlaku zielonym do Karpacza śmiertelne obrażenia odniósł uprawiający wyczynowo narciarstwo Adam Biłozur z Jeleniej Góry.
  • 1.02.1955 - narady ratowników GOPR z HS (Horska Sluzba) przeprowadzone na Samotni i na Hali Szrenickiej poświęcone dalszej współpracy przygranicznej.
  • 22.12.1955 - w schronisku Odrodzenie odbyła się narada GOPR, HS. WOP i StB (Straz Narodnej Bezpecznosti - czeski odpowiednik polskiego UB) na temat zasad współpracy w akcjach ratowniczych w Karkonoszach.
  • 1956 rok - przyjęcie przez ZG GOPR nowego regulaminu. Sekcja Sudecka podniesiona do rangi Grupy Sudeckiej GOPR.
  • 1956 rok - Sudecka Grupa GOPR otrzymuje z demobilu samochód Dogge, który ze względu na dużą awaryjność i zużycie paliwa szybko wycofano z eksploatacji.
  • 6.10.1956 pierwsze szkolenie topograficzne ratowników GOPR w Czeskich Karkonoszach. (Luczni Bouda)
  • 14.11.1956 - zebranie sprawozdawczo- wyborcze. Przewodniczący - dr J. Kolankowski, wiceprzewodniczący i kierownik grupy - Tadeusz Mucha. Sekretarz Leszek Różański, skarbnik Ryszard Jaśko, lekarz - dr Kazimierz Micherdziński, komisja rewizyjna - Wiesław Chachuła.
  • 1956 rok - wprowadzenie oznaki GOPR październik
  • 1958 rok - odejście Kierownika T. Muchy. Grupą Sudecką kieruje Komisarycznie - Bogdan Niemkiewicz z Zakopanego. Przewodniczący - Leszek Różański.
  • Styczeń 1957 - śnieżna lawina świeżego śniegu w Kotle Łomniczki przysypuje grupę harcerzy. Na szczęście obyło się bez ofiar. W akcji ratunkowej oprócz ratowników SOPR brali udział żołnierze WOP i pracownicy METEO Śnieżka.
  • 23.01.1957 - na zboczach Śnieżki poniósł śmierć kadet Szkoły Oficerskiej z Brna. Jego kolegę uratowali ratownicy GOPR i żołnierze WOP ze strażnicy pod Śnieżką.
  • 14.11.1959 - zebranie sprawozdawczo-wyborcze. Przewodniczącym - Leszek Różański. Kierownik Grupy - Stanisław Kieżuń, z-ca Kierownika Włodzimierz Kosterkiewicz.
  • Wiosna 1960 - powołanie na Kierownika Grupy Stanisława Kieżunia. Grupa dostaje etat zastępcy, na który powołano Włodzimierza Kosterkiewicza.
  • 1960 rok - ST. Kieżuń, W. Marcinkowski, W Siemaszko i W Kosterkiewicz wykładają na kursie ratownictwa górskiego dla żołnierzy WOP.
  • 1960 rok - ratownicy Sudeckiej GOPR: ST. Kieżuń, W Marcinkowski, W Kosterkiewicz, W. Siemaszko i J. Kobec uczestniczą w szkoleniu wysokogórskim w Wysokich Tatrach.
  • Jesień 1960 rok - Nadzwyczajny Zjazd GOPR uhonorował Prezesa SOPR Leszka Rożańskiego złotą jubileuszową odznaką GOPR.
  • Jesień 1962 rok - dziesięciolecie działalności Grupy Sudeckiej.
  • 1962/63 - w sezonie zimowym wymiana ratowników SOPR z Grupa Tatrzańską
  • 1963 rok - ratownicy SOPR pełnia dyżury letnie w Bieszczadach.
  • 23.05.1965 - na zebraniu wyborczym Prezesem Zarządu wybrano L. Różański, Naczelnik - Stanisław Kieżuń.
  • Jesień 1965 - polsko-czechosłowacka narada na Hali Szrenickiej z udziałem przedstawicieli GOPR, HS, WOP, StNB (Straż Narodn.Bespecznosti - czeskie UB) i KPN. Ustalenie terminów wspólnych ćwiczeń z zestawem Gramingera.
  • Zima 1965 rok - w Telewizyjnym Turnieju Miast startują dwie ekipy GK GOPR reprezentując miasta Szklarskiej Poręby (Henryk Wawrzaszek i Antoni Rychel) i Karpacza (Waldemar Siemaszko i Wiesław Marcinkowski).
  • 12.02.1966 - wspólna akcja ratunkowa z HS w Małym Śnieżnym Kotle.
  • Z wysokości kilkudziesięciu metrów wpadł do Małego Kotła czeski narciarz na biegówkach. Na szczęście nie odniósł poważniejszych obrażeń.
  • 1967 rok - z okazji piętnastolecia SOPR w Szklarskiej Porębie zorganizowano wystawę przedstawiającą osiągnięcia Grupy.
  • 1968 rok - lawina w Białym Jarze, w której zginęło 19 osób. W akcji oprócz polskich i czeskich służb ratownictwa górskiego uczestniczyli pracownicy wyciągu, schronisk, żołnierze WP, OSWR i OTK Lwówek, pracownicy ZGM ze Szklarskiej Poręby i Karpacza i Strażacy. Rozmiary lawiny i jej tragiczne skutki miały decydujący wpływ na doposażenie Grupy w sprzęt ratowniczy i zmianę systemu szkolenia ratowników SOPR-u.
  • 1969 rok - zmiana tytułu szefa Sudeckiego GOPR z "Kierownik" na "Naczelnik". Pierwszym Naczelnikiem Grupy Sudeckiej zostaje Wiesław Marcinkowski.
  • 1971 rok - wprowadzenie radiotelefonów stacjonarnych "Wawa-2" i "Wawa-3" oraz przenośnych "Klimków".
  • 2.9.1972 rok - na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym prezes L. Różański pozytywnie ocenił działalność szkoleniową, stwierdzając, że... "Dopiero w tej kadencji Zarządu szkolenia stanęły na właściwym poziomie". Było to związane z pracą ratowników zawodowych: - J. Wożnicy i M. Tworka.i A. Rychla. Prezesem wybrano Zbigniewa Pawłowskiego, Naczelnikiem - Wiesława Marcinkowskiego, Zastępcą - Antoniego Rychla.
  • 1972 rok - (jesień) rezygnacja z funkcji W. Maricnkowskiego, Naczelnikiem zostaje Marian Sajnog
  • 1972 rok - nawiązanie współpracy z ratownikami niemieckimi z Zittauergebirge./ NRD/
  • 1972/73 - Naczelnik M Sajnog podjął zakończone sukcesem kroki o przyznanie Grupie Sudeckiej śmigłowca, ale na skutek sprzeciwu Naczelnika GOPR, Jana Komorowskiego umowa została unieważniona.
  • 24.06.1973 - w Wąwozie Kamieńczyka, na skutek osunięcia się bloku granitowego śmierć poniosły dwie uczestniczki wycieczki (matka i córka) z FWP w Karpaczu.
  • Listopad 1973 rok - na "Dzień Ratownika" w schronisku PTTK Nad Orlica Grupa Sudecka GOPR otrzymuje psa - owczarka niemieckiego, która na "chrzcie" od chrzestnych J. Woźnicy i E. Wróbel otrzymuje imię "Turnia". Opiekunem -przewodnikiem zostaje Piotr Lucerski
  • 1974 rok - odwołanie M. Sajnoga z funkcji Naczelnika. Komisarycznym Pełniącym Obowiązki Naczelnika zostaje E. Strzeboński z Zakpanego, po którym funkcję (też PO) Naczelnika pełni Mikołaj Gołubkow.
  • 1974 rok - pies "Ajaks" prowadzony przez Andrzeja Piotrkowskiego, jako jedyny z psów naszej Grupy uzyskuje certyfikaty Niemieckie i Słowackie
  • 16.01.1975 rok - na zboczach Śnieżki podczas akcji ratunkowej śmierć ponieśli dwaj ratownicy Horskiej Slużby; Jiri Messner i Stefan Spusta.
  • 21-30.04.1975 - Kurs Ratownictwa Górskiego I Stopnia na Samotni.
  • 15-25.06.1975 - Centralny Kurs II Stopnia na Szwajcarce i w Śnieżnych Kotłach prowadzony przez M. Tworka, J. Woźnicę i A. Rychla.

III Grupa karkonoska GOPR

  • 1.1.1976 - podział Grupy Sudeckiej GOPR na Karkonoską z Naczelnikiem Ryszardem Jaśko i Wałbrzysko- Kłodzką z Naczelnikiem Stanisławem Ządkiem. Grupa Karkonoska działa na terenie o powierzchni 3025 kw. km.
  • 17.02.1976 - w związku z podziałem Grupy Sudeckiej wybory uzupełniające do Rady Grupy. Przewodniczącym - Zbigniew Pawłowski, Naczelnikiem - Ryszard Jaśko.
  • 9.11.1977 - "Dzień Ratownika" w Teatrze Jeleniogórskim. Uroczyste wręczenie sztandaru Grupy Karkonoskiej GOPR. Podsumowanie "25 lat ratownictwa górskiego w Sudetach" w opracowaniu Mariana Sajnoga ukazuje się w Roczniku Jeleniogórskim nr. 15/1977 s. 189-212 z dokumentacja fotograficzna.
  • 11.11.1978 - dzięki ogromnemu zaangażowaniu wszystkich ratowników Grupy Karkonoskiej oddano do użytku budynek Stacji Centralnej GOPR w Jeleniej Górze, który miał być wzorem dla innych siedzib regionalnych grup GOPR.
  • 8.12.1978 - na lodzie Małego Stawu zamarzł uczestnik wycieczki pomaturalnego studium w Zgorzelcu, który chciał wrócić z Samotni na Strzechę przez Żleb Fajkoszu.
  • 1980 powstanie sekcji Lubawka. Oddanie do użytku stacji ratunkowej "Bacówka" pod Świętą Górą w Lubawce.
  • 24.01.1980 - zaginięcie w rejonie Szrenicy 9 letniego narciarza z Kalisza, (Szaławka) którego zwłoki odnaleziono dopiero po dwóch latach, w potoku poniżej Hali Szrenickiej.
  • 1982 rok - na zebraniu wyborczym Prezesem Zarządu wybrany zostaje dr inż. Zbigniew Kozubek, Naczelnikiem Ryszard Jaśko a Zastępcą Antoni Rychlel.
  • 1983 rok - wprowadzenie na wyposażenie GOPR radiostacji "Radmor".
  • 6-7.02. 1983 - dwudniowa akcja poszukiwawcza zakończona odnalezieniem zwłok czeskiego narciarza z Pragi, który zamarzł kilkadziesiąt metrów od schroniska Pod Łabskim Szczytem.
  • 1989 rok oddanie do użytku wybudowanej społecznie przez ratowników GK GOPR stacji ratunkowej "Bacówka" w Karpaczu.
  • 1990 rok - na Walnym Zebraniu Jerzy Pokój wybrany Naczelnikiem Karkonoskiej Grupy GOPR. Zastępca - Maciej Abramowicz. Prezesem Andrzej Schubert. Następują pozytywne zmiany organizacyjne w Grupie Karkonoskiej, Grupa dostała nowy sprzęt od ZG GOPR a jednocześnie dzięki dobrym stosunkom Naczelnika z Konsulem Generalnym RFN we Wrocławiu, otrzymała samochody z demobilu z po enerdowskiej armii. Nawiązanie współpracy z lotnictwem sanitarnym we Wrocławiu. Szkolenie ratowników do akcji z użyciem śmigłowców.
  • 1990 Z inicjatywy J. Pokoja i Szkoły Górskiej Przewodników organizacja corocznych zawodów ski-turowych na trasie Samotnia - Szpidlerowy Młyn ze zjazdem ze Śnieżki, w których uczestniczą ratownicy HS, Bergwachtu, TOPR oraz wszystkich grup regionalnych GOPR. Zawody te od 2003 r. są wpisane w kalendarz Pucharu Polski w Ski-alpinizmie.
  • 1992 rok - czterdziestolecie polskiego ratownictwa w Sudetach. Ukazuje się opracowana przez Stanisława Jawora broszura zatytułowana "XL lat polskiego ratownictwa górskiego Karkonoszach", zawierająca również historię ratownictwa do 1945 roku.
  • 2.01.1994 rok - akcja ratunkowa po awarii układu hamulcowego górnego odcinka wyciągu krzesełkowego na Szrenicę. Ratownicy udzielili pomoc przed medycznej 16 poszkodowanym z których 12 przetransportowano do szpitala w Jeleniej Górze.
  • 1994 rok - na Walnym Zebraniu Naczelnikiem ponownie zostaje Jerzy Pokój, Zastępcą - Maciej Abramowicz a Prezesem Zarządu Zbigniew Szereniuk. (od 2007 roku wiceprezydent Jeleniej Góry)
  • 1995 rok - oddanie do użytku wyremontowanej społecznie przez ratowników budynek stacji "Marysieńka" w Szklarskiej Porębie
  • 18 - 22 września 1996 - 48 Kongres IKAR-CISA. Grupa Karkonoska GOPR gościła na swym terenie działania po raz pierwszy w Polsce Delegatów Zgromadzenia Międzynarodowej Komisji Ratownictwa Górskiego IKAR - CISA jakie odbyło się w Karpaczu. Jego uczestniczy z uznaniem obserwują pokaz ratownictwa górskiego z użyciem śmigłowców Mi 2 i Sokół w Kotle Małego Stawu z udziałem ratowników z grup regionalnych i Grupy Karkonoskiej GOPR oraz pilotów z zespołu Sanitarnego Pogotowia Ratunkowego z Sanoka
  • 7-17.07.1997 rok - udział ratowników Grupy Karkonoskiej GOPR w akcji powodziowej na Dolnym Śląsku.
  • 1998 - na Walnym Zebraniu J. Pokój rezygnuje z kandydowania na Naczelnika Grupy Karkonoskiej GOPR. Naczelnikiem zostaje Maciej Abramowicz, a Prezesem Jerzy Czarnecki
  • 2000 rok - Grupa Karkonoska GOPR wydała broszurę w nakładzie 1500 sztuk "Ratownictwo górskie - poradnik ratownika" rozesłaną do wszystkich grup GOPR.
  • 2002 rok - Grupa Karkonoska GOPR obchodzi jubileusz 50 lecia ratownictwa w Karkonoszach. Grupa liczy 171 ratowników, (w tym 9 zawodowych), 144 ochotników, 18 kandydatów (w tym 63 starszych ratowników i 18 instruktorów). W podsumowaniu "50 lat ratownictwa górskiego w Karkonoszach" Grupa Karkonoska GOPR wydaje książkę opracowaną przez Stanisława A. Jawora oraz Kolegów: M. Abramowicza, A. Brzezińskiego, K. Czarneckiego, B. Dziedzica, D. Kalitan, W. Kostarkiewicza, P. Lucerskiego, M. Marcikowskiej, W. Marcinkowskiego, D. Nakielskiego, M. Siemaszko-Arcimowicz, - obejmując zakres tematyczny; historia i dzień dzisiejszy, organizacja, ludzie i sprzęt, akcje, Grupa Sudecka i Karkonoska - fakty i liczby.

Stanisław A. Jawor

Zadania z zakresu ratownictwa górskiego są współfinansowane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

Ta witryna używa plików cookie, tzw. "ciasteczek", w celu prowadzenia anonimowych statystyk wizyt użytkowników. Więcej...

Akceptuję, nie pokazuj więcej